Geen idee hoe Engeland was. We zijn er niet geweest.
Het plan was Engeland.
Ik had de tickets voor de ferry als verrassing voor M en mij geboekt. Niet zomaar voor een vakantie, maar voor een soort studiereis voor onze studio, Triple Tribe. Wij tatoeëren stam-gerelateerde designs en symbolen en vinden het belangrijk om te weten waar die vandaan komen. Onderzoek doen, de verhalen kennen, de geschiedenis begrijpen.
Deze keer wilden we ons verder verdiepen in de Vikingen en hun geschiedenis in Engeland.
Dus ’s avonds zat ik al van alles uit te zoeken. Waar moesten we heen? Wat wilden we absoluut zien? Welke plekken waren historisch interessant? We keken zelfs documentaires om ons alvast verder in de geschiedenis te verdiepen. Als we dit gingen doen, wilden we er ook echt zoveel mogelijk uithalen.
Alles was geregeld.
Nou ja.
Bijna alles.
Voor dag en dauw
De wekker ging om vijf uur ’s ochtends. Auto ingepakt en gaan. Drie uur later stonden we in Duinkerken, klaar voor de ferry naar Engeland.
Ik had mijn paspoort. ETA geregeld — wel op het laatste moment natuurlijk :) — tickets voor de ferry, route uitgezocht, onderzoek gedaan.
Wij waren er klaar voor.
Totdat we bij de controle kwamen.
M had zijn ID-kaart bij zich.
En met een ID-kaart kom je Engeland niet in.
Paspoort verplicht.
Daar sta je dan.
Wat. Een. Deceptie.
Mijn eerste reactie was natuurlijk teleurstelling. En ergens ook: verdorie, ik heb letterlijk alles geregeld! Paspoort, ETA, tickets, voorbereiding…
Maar dat gevoel maakte gelukkig vrij snel plaats voor iets anders. Want ja, het was geen opzet. Geen desinteresse. Gewoon een vergissing.
En dan komt onze inmiddels veelgebruikte spreuk weer uitstekend van pas:
Het is wat het is.
En daar maak je dan het beste van.
Ik toetste de dichtstbijzijnde koffieplek in en niet veel later waren we onderweg naar de grote M. Niet mijn M... De gele M.
Daar zaten we dan. Vroeg in de ochtend. Met koffie. Niet in Engeland. Een beetje beteuterd voor ons uit te kijken.
M zei dat hij me niet eens aan durfde te kijken.
Dus daar hebben we het meteen over gehad. Geen slachtofferrol, geen verwijten en geen urenlang had je nou maar…
Het is jammer. We hebben ervan geleerd.
En door!
Zoals we altijd zeggen.
IK WIL NIET NAAR FRANKRIJK!
We hadden vrij. De auto zat vol. We stonden in Duinkerken.
Dus… wat nu?
M stelde voor om dan maar naar Frankrijk te gaan. Of België.
Mijn zeer volwassen reactie:
“Ik wil niet naar Frankrijk!
Vreselijk land :p
Als ik naar Frankrijk had gewild, had ik dat wel gepland!"
Er zat duidelijk enige weerstand op Frankrijk.
En toen ontstond er ineens een ander idee. We wilden toch het spoor van de Vikingen volgen? Waarom rijden we dan niet naar Denemarken?
Nou, misschien omdat we er dan zes uur extra autorijden bij zouden krijgen voor alleen het stuk Nederland-Frankrijk heen en terug.
En misschien een klein detail: ik ben twee maanden geleden aan mijn benen geopereerd en lang autorijden is niet bepaald bevorderlijk voor de pijn. We stopten in Brabant voor lunch en daar hakten we de knoop door.
We hebben vrij.
De auto is ingepakt.
We wilden op zoek naar de geschiedenis van de Vikingen.
Fuck it. We gaan naar Denemarken.
En ineens waren we in Lübeck
Diezelfde dag reden we door naar Noord-Duitsland en vonden we een fijne overnachting in Lübeck. Voor €30 aten we daar met z’n tweeën ook nog eens heerlijk.
Ware het niet dat er voor ons neus een kind in het water viel dat niet kon zwemmen, het gehele terras (inclusief vader) niet op of om keek en wij - buiten de alerte reactie van moeder - de enigen waren die opsprongen om te gaan helpen. Door de stoïcijnse reactie van dit volledige terras was mijn humeur compleet: Zoek jij het lekker uit met je pleuris Vikingen, ik wil naar huis! Gelukkig moesten we er erg om lachen en een goede nachtrust doet wonderen.
De volgende dag reden we verder richting Denemarken, met een tussenstop in Haithabu, ook wel Hedeby genoemd. We bezochten het museum en liepen daarna een kilometer door het bos naar de reconstructie van de oude Vikingnederzetting, compleet met houten huizen en een steiger aan het water. Zo’n plek waar je nét even wat dichter bij het verleden lijkt te komen.
En daar zagen we hem: een waanzinnig mooi, met de hand gemaakt schild. Zo eentje waarvan je eigenlijk meteen weet dat je hem mee wilt nemen. Helaas was de prijs minstens zo indrukwekkend als het schild zelf.
Dus deden we verstandig.
We lieten hem liggen.
Verder naar Ribe, eindelijk in Denemarken! Daar zetten we onze tent op, met windstoten van zo’n 43 kilometer per uur. Slapen was daardoor meer een theoretisch concept dan iets wat we daadwerkelijk veel hebben gedaan.
Maar we ontdekten er ook een foodtruck met echt waanzinnig lekker eten, gerund door — jawel — Nederlandse Denen. Ook nog even in het stadje geweest, met geweldige huizen, gebouwen en een prachtige kerk.
Op de camping verbaasden we ons over hoe gigantisch het was, maar tegelijkertijd ontzettend rustig en schoon.
De volgende dag richting het Vikingcentrum in Ribe.
Een beetje het Deense antwoord op het Archeon. Mensen die oude ambachten uitvoeren, reconstructies, het leven uit die tijd dat zo goed mogelijk wordt nagebootst.
En ergens in een tent, op een berenvel, liet ik mijn hoofd handpoken. Waarom? De persoon met de juiste energie vinden, de stijl die bij me past én de plek die ik al zo graag wilde. Dit waren de momenten waarvoor we gekomen waren.
Niet alleen dingen bekijken achter glas, maar dichterbij komen. Voelen. Ervaren. Zien hoe iets gemaakt wordt. Praten met mensen die zich verdiept hebben in oude technieken.
Alle foto's zijn gemaakt met mijn Iphone.
Jelling, Vejle en alweer een Nederlander
Van Ribe reden we naar Jelling, waar we de grafheuvels, runenstenen en kerk bekeken. We vonden dat eerlijk gezegd niet super fascinerend, de meeste informatie die we daar tegen kwamen was ons al bekend. We keken op ons gemakje rond, alle ruimte. Totdat er een grote groep dove bejaarden uit een touringcar stapte. Eerst wisten we niet wat ons overkwam, het leek wel een scene uit The Walking Dead. De geluiden, overal mensen, het was hilarisch. We konden nergens meer bij of langs, want ze horen je ook niet aankomen. Na een aantal pogingen hebben we ons naar de uitgang begeven.
We overnachtten vervolgens in Vejle en aten daar werkelijk de allerlekkerste tapas ever.
Bereid door… Een Nederlandse kok. Natuurlijk. Dit begon inmiddels een thema te worden.
Daarna reden we verder richting Ladby, met eerst een ontbijt in Kerteminde.
En Ladby…Was fantastisch. Daar bevindt zich de grafheuvel met het enige authentieke Vikingschipgraf van Denemarken. De rust die daar hing. De serene sfeer. De plek zelf.
Sommige plekken hoef je niet groots te maken. Je hoeft er geen spektakel omheen te bouwen. Je hoeft er bijna niets over te zeggen.
Je voelt het.
Dit was zó de moeite waard.
De klap op de vuurpijl?
Daarna door naar Roskilde.
We dachten eigenlijk dat dát de klap op de vuurpijl zou worden.
Maar nee.
Voor ons was het juist een beetje een teleurstelling.
En terwijl ik dat schrijf denk ik tegelijkertijd: hoe dan? Want er is van alles te doen. Je kunt er zelf dingen maken van hout, er is een enorme scheepswerf waar ze ter plekke reconstructies bouwen en je kunt zelfs met een schip het water op.
Met kinderen lijkt het me fantastisch.
Maar voor ons raakte het op dat moment niet de punten waarvoor we deze reis maakten. Wij waren op zoek naar een bepaalde authenticiteit, naar geschiedenis die je bijna kunt aanraken of voelen.
En dat hadden we in Ladby veel sterker ervaren. Ook dat hoort bij zo’n reis. Niet iedere plek waarvan je vooraf denkt dat hij geweldig wordt, raakt je. En soms is juist dat kleine stipje op de kaart, waar je veel minder verwachtingen van hebt, juist hetgeen dat je bijblijft.
Slapen op het strand voor €6,70
Op Lolland vonden we vervolgens een fantastische kampeerplek.
€6,70 voor 2 personen! Op een stuk duin, met uitzicht over zee. Bijna niemand om ons heen.
Perfect. Totdat er ineens steeds meer mensen kwamen. Wat bleek? Een eclips.
Hebben wij weer ;)
Nu ben ik niet het type dat een speciaal brilletje koopt en vervolgens uitgebreid gaat zitten wachten tot er iets voor de zon schuift. De spirituele betekenis en energie van zo’n zonsverduistering vind ik veel interessanter dan het hele vertoon eromheen.
De volgende ochtend was het weer heerlijk rustig.
Wakker worden met uitzicht over zee, wild plassen, thee maken. Nee, niet van onze plas.
En toen was het alweer tijd om naar de ferry te gaan. Met flashbacks en al.
Ferrytrauma, deel twee
Naarmate we dichter bij de haven kwamen, merkte ik dat het recente ferrytrauma toch een klein beetje naar boven kwam, haha. Maar kom op, hoe groot is de kans dat het twee keer misgaat? Ehm...
Ook deze ferry zijn we niet opgegaan.
Ter plekke een ticket kopen bleek namelijk ongeveer de hoofdprijs te kosten.
Wisten wij veel.
Blijkbaar is vooraf boeken nogal verstandig als je geen halve nier wilt verkopen voor de overtocht. Dus daar gingen we weer. Rechtsomkeert, letterlijk tegen het verkeer in.
Gevolg: 3,5 uur omrijden. Maar weet je wat daar dan zo mooi aan is? Daardoor kwamen we nog langs Trelleborg, wat ontzettend de moeite waard was!
En weet je nog dat prachtige handgemaakte schild dat we heel verstandig niet hadden gekocht? Die zijn we ook meteen gaan ophalen op de terugweg! En dit raad je waarschijnlijk al... schild weg. Verkocht. Aan iemand anders. Half uur voor door het bos gesjokt. Maar het heeft zo moeten zijn, want nu hebben we een nog veel mooier schild, die nog beter bij onze studio past! Hoe verzint het universum dit toch.
Hoe was Engeland?
De terugreis was niet echt romantisch. Veel oponthoud, wegafzettingen, files — zelfs ’s avonds. Uiteindelijk draaiden we om half drie ’s nachts thuis de straat in.
Moe. Heel veel kilometers verder. Een schild rijker. En geen seconde in Engeland geweest.
Na mijn eerdere post over onze mislukte overtocht kreeg ik allerlei reacties. Sommige mensen vonden het fantastisch hoe we het hadden omgegooid en prezen onze flexibiliteit en drang naar avontuur.
Maar er waren ook reacties als:
“Je checkt toch van tevoren wat je nodig hebt?!”
Tja, zo kun je ernaar kijken.
En natuurlijk: soms is het handig om dingen goed te regelen. Zeker als het om paspoorten en peperdure ferry’s gaat hebben we inmiddels een paar uitstekende lessen geleerd ;)
Maar tegelijkertijd wil ik helemaal niet dat iedere reis van tevoren van A tot Z dichtgetimmerd is. Waar blijft dan het onverwachte? Waar blijven de verhalen?
We gingen naar Engeland en belandden in Denemarken.
- We sliepen met 43 kilometer per uur wind naast onze tent
- Ik liet mijn hoofd handpoken terwijl ik op een berenvel lag
- We vonden onverwacht een plek die veel meer indruk op ons maakte dan de plek waarvan we vooraf dachten dat het hoogtepunt zou worden
- We aten onderweg meerdere keren fantastisch
- We stonden voor €6,70 op een duin aan zee
- We misten twee ferry’s
- We reden uren om
- En we gingen terug voor dat schild
Geen van die dingen stond in mijn planning.
En juist dát zijn nu de verhalen die ik vertel.
Misschien hoeft niet alles altijd te lopen zoals je bedacht hebt. Misschien moet je soms gewoon kijken naar wat er wél voor je ligt.
Een afslag nemen.
Je plan loslaten.
En door.
Want soms brengt het pad dat volledig verkeerd lijkt te gaan je precies naar de plekken waar je blijkbaar moest zijn.
Dus als mensen ons nu vragen:
“En, hoe was Engeland?”
Geen idee.
We zijn er niet geweest.
Engeland komt wel.
Wanneer het energieveld wél die kant op wijst.
Met ons weet je het nooit. En dat is maar goed ook.
Alle foto's zijn gemaakt met mijn Iphone.
